Σκοπός του μαθήματος είναι η εκπαίδευση σε θέματα Δημόσιας Υγείας μέσα από σεμινάρια που θα διοργανώνονται από εξειδικευμένους προσκεκλημένους επιστήμονες.

 

 

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ Πότε πρέπει να πεθαίνει ο άνθρωπος

 

ΣΚΟΠΟΣ

Βιωματικό σεμινάριο εκπαίδευσης σε ατομικές και κοινωνικές δεξιότητες, χρήσιμες και στους ίδιους τους φοιτητές και στους οικείους τους και στους πελάτες τους.

 

ΕΚΒΑΣΕΙΣ

Μετά το τέλος του σεμιναρίου (μετά και τις εξετάσεις του), οι φοιτητές θα πρέπει, κατά ικανοποιητικό ποσοστό, να είναι σε θέση να:

  •        μετατρέπουν ένα σύνολο ανθρώπων σε λειτουργική ομάδα, και αναγνωρίζουν πότε και γιατί ένα σύνολο δεν αποτελεί ομάδα
  •        αυτοεκτιμούν τον εαυτό τους και βοηθούν συνανθρώπους τους να κάνουν το ίδιο
  •        αναγνωρίζουν και διαχειρίζονται συναισθήματα
  •        επικοινωνούν αποτελεσματικά, και αναγνωρίζουν πότε και γιατί δεν επιτυγχάνεται επικοινωνία
  •        αναπτύσσουν λειτουργικές διαπροσωπικές σχέσεις
  •        αναγνωρίζουν και επιλύουν συγκρούσεις και προβλήματα
  •        παίρνουν αποφάσεις
  •        αναγνωρίζουν τις (θετικές και αρνητικές) επιπτώσεις του τομέα υγείας στη σωματική, ψυχική και κοινωνική ευεξία (ανθρώπων, ομάδων, κοινωνιών, χωρών)
  •        αναγνωρίζουν τις (θετικές και αρνητικές) επιπτώσεις στη σωματική, ψυχική και κοινωνική ευεξία του θανάτου (πρόωρου, ώριμου, και μετα-ώριμου / μετάωρου)
  •        αναγνωρίζουν επίπεδο, από το ατομικό στο κοινωνικό, από το ειδικό στο γενικό· και αντίστροφα
  •        κρίνουν αν η κλήρωση είναι και γιατί ωφέλιμη μέθοδος στην παιδεία, στην κοινωνία, στην πολιτεία.

 

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ

  •        Ανάπτυξη στρατηγικών προαγωγής υγείας στον 21ο αιώνα: Συγκρότηση μεγάλης ομάδας και μικρών ομάδων εργασίας. Γνωριμία. Επικοινωνία. Εαυτός. Αυτοεκτίμηση. Αναγνώριση και διαχείριση συναισθημάτων. Διαπροσωπικές σχέσεις. Επίλυση συγκρούσεων. Επίλυση προβλημάτων. Λήψη αποφάσεων.
  •        Ψυχοπιεστικά γεγονότα της ζωής και υγεία: Σύστημα υγείας και υγεία: επιπτώσεις στην υγεία (ασθενών, συγγενών, φροντιστών, υγιών, κοινωνίας· θετικές και αρνητικές· άμεσες, εγγύς, απώτερες). Θάνατος και υγεία: Πότε, πώς, πού πρέπει να πεθαίνει ο άνθρωπος;
  •        Επιδημιολογία του θανάτου (και της ζωής): θνησιμότητα, αναλογική θνησιμότητα, θνητότητα, γενητικότητα, δημογραφική μετάβαση, αύξηση του πληθυσμού.
  •        Η Μεγάλη Κραυγή των φροντιστών: βιβλιοπαρουσίαση.[1]
  •        Εκπαίδευση και υγεία: Η κλήρωση στην εκπαίδευση
  •        Απολογισμός και αξιολόγηση σεμιναρίου: οι τελευταίες μία-δύο ώρες θα αφιερωθούν σε αυτό το σκοπό.

 

ΧΩΡΟΣ-ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ:

  •        Μία μεγάλη (τετράγωνη ή στρογγυλή κατά προτίμηση, ορθογώνια) αίθουσα χωρίς τίποτα άλλο μέσα παρά καρέκλες γύρω-γύρω, όσες οι φοιτητές συν 7 επιπλέον.
  •        Ένα μικρό τραπέζι και ένας προβολέας να είναι διαθέσιμα.

 

ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ

  •        Βιωματικό σεμινάριο. Ενεργός εμπλοκή των ίδιων των σπουδαστών. Ουσιαστική συζήτηση. Απουσία δεν νοείται (η βιβλιοπαρουσίαση προαιρετική)
  •        Με βάση δικά τους θέματα που τους ενδιαφέρουν, δικά τους βιώματα.
  •        Με χρήση διαδικτύου πριν και μετά. Θα λάβουν έγκαιρα υλικό για προετοιμασία. Και αμέσως μετά το σεμινάριο υλικό για αναστοχασμό, που θα αποτελεί και τις εξετάσεις τους (οι γνωστές προφορικές ή γραπτές εξετάσεις δεν θα υπάρξουν).
  •        Κατά τη διάρκεια του σεμιναρίου, θα χωρίζονται με κλήρωση σε υποομάδες (όχι ίδιοι στις ίδιες), θα μελετούν ένα θέμα, και θα το παρουσιάζουν στη μεγάλη ομάδα (κατά προτίμηση με τη μορφή θεατρικής παράστασης). Δεν υπάρχουν σωστές και λανθασμένες απαντήσεις.

 

ΟΙ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΕΣ

Γιάνης Δημολιάτης: συντονιστής του σεμιναρίου. Βασίλης Κούτρας: δάσκαλος βιωματικών σεμιναρίων. Λάμπρος Αραπάκος, Χρυσούλα Παπανδρέου, Ιωάννα Λουκά, Ειρήνη Κρανιά: συν-διδάσκοντες, με βιώματα βιωματικού σεμιναρίου. Χαράλαμπος Γώγος, Γιάννης Ζαρκάδης, Παντελής Κυπριανός: καθηγητές του Πανεπιστημίου Πατρών.

 

[1] Αυθεντικές μαρτυρίες («δεν έχω εξομολογηθεί παρά μία φορά στη ζωή μου· και τώρα η δεύτερη») προσώπων που ήρθαν αντιμέτωπα με τη χρόνια νόσο, παίζοντας το ρόλο αποκλειστικής νοσοκόμου, τη στιγμή που δεν έχουν ιδέα γι αυτό, που η ιατρική μπερδεύει το ζην με το ευ ζην, και που ψυχοκοινωνική υποστήριξη δεν υπάρχει. («Θάθελα να βγάλω μια μεγάλη κραυγή που να φτάσει μέχρι τον ουρανό ψηλά. Μέχρι τον ουρανό ψηλά να φτάσει. Τέτοια μεγάλη κραυγή.») Τι τελικά είναι ένα σύστημα υγείας; Πώς καλύπτει τις ανάγκες της οικογένειας; «Μόνο καταλαβαίνουν αυτοί που το ζουν. Κανένας άλλος.» «Είμαι η δυστυχία που σπέρνει η Ιατρική· ακριβώς αυτό.» «Η ζωή μου ήτανε το πιο φτηνό πράγμα· δεν τη σεβόμουνα τη ζωή μου.» «Όταν εκείνος βγήκε απ' το νοσοκομείο, εγώ δεν είχα περίοδο.» «Δεν είχα δικαίωμα να μην της δώσω τη δυνατότητα, αφού η επιστήμη την έδινε· για μένα δεν θα το ήθελα ποτέ!» «Στις φίλες μου δεν έλεγα ποτέ ότι έχω πέντε αδέρφια· έλεγα ότι έχω τέσσερα.» «Θεέ μου, τι σού 'φταιξα και μ' έκανες να βλέπω τον κόσμο μές από δυο παράθυρα;» «Αν δεν πάρω τώρα ψυχοφάρμακα, δεν θα πάρω ποτέ.» «Θεέ μου, ευχαριστώ που έφυγε πριν από μένα· γιατί θα τη φόρτωνα στο γιο μου πλέον.» «Καθόλου σαν ζευγάρι ζωή δε ζούμε.» «Έγινα γιατρός για να γλιτώσω την οικογένειά μου από αυτό το σύστημα.». «Είπα και ξανατολέω, απάν' στην εγχείρηση.» «Πρέπει οι καθηγηταί, κάποιος καθηγητής, να βγάλει ένα βιβλίο τέτοιο, ότι να...»